de bundel ruisen van berken gaat over het ruisen van berken, en andere geluiden en klanken, en over wat het menselijk leven het niet-menselijke leven aandoet, en de aarde, waarover de wind waait, en het riet buigt, maar vooral over water, als geheel, en dat alles daarmee verbonden is, waar de meeuwen slapen, en de liefde die het brengt, maar bovenal over berken, de eerste en de laatste boom in het geheugen van de dichter die woonachtig is in het almaar verder verzinkende midden van zijn geboortegrond. daar gaat deze bundel over. over de bundel winterflarden “nu is het niet altijd nodig om gedichten na een eerste lezing direct te doorgronden en is het juist wel mooi als je gedwongen wordt tot nadenken en uiteindelijk tot de slotsom komt, dat het werk niet te doorgronden is, maar ondanks dat toch ontzettend aanspreekt. dat is de magie van de poezie. …in mijn ogen verdient kleefstra een plaats in de canon van de hedendaagse poezie. kortom een bundel die je niet loslaat en die ik nog regelmatig zal herlezen.” (maurice broere voor meander) “de zesde bundel van kleefstra is er gelukkig. het is niet de meest toegankelijke bundel van deze begaafde dichter. een bundel voor op de nachtkastjes of om mee te nemen naar die natuurplekken die na de winter weer ontwaken. lees en ontwaak!” (karel wasch voor de leestafel)