het zevende deel van de lotgevallen van symethra gaat verder waar het vorige ophield. symethra is met het schamele restant van haar gezelschap onderweg naar de kraaientoren in de hoop met haar oude aartsvijand nyctoreth en morgana le fay een monsterverbond te kunnen sluiten tegen een veel groter kwaad. ze heeft immers in een andere tijdlijn gezien dat dit mogelijk is. bij aankomst blijken nyctoreth en morgana echter al vertrokken, zodat de uitputtende tocht nog langer gaat duren. gelukkig vinden ze onderweg nieuwe bondgenoten, uit onverwachte hoeken. maar tegelijkertijd krijgt symethra het gevoel dat haar verhoudingen met dalos en lenya scheuren beginnen te vertonen. want hoe voel je je begrepen, als je iets meegemaakt hebt dat niet gebeurd is? en hoe blijf je doorvechten als alle gevaren onderweg steeds meer verliezen opleveren? of als je geheimen voor je dierbaren hebt?