ik kan over negen jaar dood zijn. gisteren een onmogelijke gedachte, vandaag mijn nieuwe realiteit. wat zou jij doen als je dit hoort? verstop je je onder een deken, grijp je naar verdovende middelen of ga je heel hard rennen? rennen naar alle kansen en mogelijkheden die het leven te bieden heeft. in een sneltreinvaart, voordat het leven over negen jaar stopt. dit laatste werd mijn overlevingsmechanisme toen ik op mijn zestiende hoorde dat ik het wolfram-syndroom heb. een onbekende, uiterst zeldzame en onmogelijk te voorspellen progressieve ziekte die ervoor zou kunnen zorgen dat ik slechts 25 jaar oud word. waar ik de eerste dagen open praat over de diagnose, ga ik al snel volledig op slot. als je er niet over praat, dan is het er niet. maar door deze geforceerde aanpak werd het alleen maar veel groter en enger dan het in werkelijkheid is. met als gevolg anorexia, paniekaanvallen en een extreem laag zelfbeeld. het duurde jaren voor wolfram eindelijk weer ter sprake kwam. rennen met de wolven gaat over hoe een onzeker toekomstbeeld je dagelijks leven kan beinvloeden. hopelijk biedt het verhaal een stukje er- en herkenning waar iedereen die worstelt met het leven iets uit kan halen.