in dit boek vergelijkt de auteur, emeritus-hoogleraar burgerlijk recht en anglo-amerikaans recht, de wijze van rechtsvinding in vijf landen van de westerse wereld, te weten de verenigde staten, nederland, duitsland, engeland en frankrijk, en bepleit de noodzaak van een meer pragmatische rechtsvinding. pragmatisme houdt in dat gestreefd moet worden naar beslissingen met een aanvaardbare uitkomst. de realisten predikten in de jaren dertig hun rule and fact scepticism en voorzagen het pragmatisme van een theoretisch kader. na de oorlog is het pragmatisme vanuit de vs overgewaaid naar duitsland. sinds 1970 oordeelt de nederlandse rechter meer en meer pragmatisch, waarmee een einde lijkt te zijn gekomen aan een tijdperk waarin scholtens "algemeen deel" min of meer als maatstaf gold. langzaam werd ingezien dat taal, geschiedenis en systeem van de wet teveel een barriere vormden voor de rechter om te komen tot een bevredigende beslissing. het denken vanuit beginselen is steeds belangrijker geworden, mede onder invloed van het publiekrecht, het europees recht en de mensenrechten. op basis van zijn onderzoek, waarbij ook aandacht voor de rechtsfilosofie en wittgensteins taalfilosofie is voor de auteur maar een conclusie mogelijk: het recht moet dienstbaar zijn aan een maatschappij die altijd in beweging is en niet angstvallig vasthouden aan de wettekst!