in de monumentale stadskern van leeuwarden ligt de prinsentuin, een van de groene parels die de friese hoofdstad rijk is. halverwege de zeventiende eeuw werd de tuin als lusthof aangelegd door stadhouder willem frederik van nassau. deze lusthof kennen we nu als de prinsentuin en bevat een schat aan bijzondere verhalen uit verschillende perioden in de geschiedenis van de stad. nadat in 1819 koning willem i de hoftuin teruggaf aan de bewoners van de stad, schreef het stadsbestuur een opdracht uit tot herinrichting. deze opdracht hield verband met de ontmanteling van het bolwerk. daarmee was leeuwarden een van de eerste steden in nederland die een openbaar stadswandelpark op de vestingwerken liet aanleggen. stadsarchitect gerrit van der wielen (1767-1858) en ‘architect van buitengoederen’ lucas pieters roodbaard (1782-1851) werkten circa vijfentwintig jaar aan de transformatie van de stad. naast de prinsentuin ontwierp roodbaard een aaneengesloten groenstructuur op het bolwerk, waarin de wandeling centraal stond. zijn collectie ontwerptekeningen geeft een prachtige inzage in de gefaseerde aanleg vanaf 1821 tot ongeveer 1846. nu, tweehonderd jaar nadat werd aangevangen met de omvorming van de prinsentuin tot openbaar stadswandelpark, heeft het monumentale groen een nieuwe betekenis gekregen. het park herbergt het verhaal van het verleden, maar het vraagt tegelijkertijd om een toekomstbestendige visie.