terwijl de wereld ten prooi valt aan onze beschaving en de mens zijn zintuig voor esthetiek dreigt te verliezen, staat de dichter op in de stellige overtuiging dat niets minder dan schoonheid de wereld kan redden van de welig tierende haat. in precieuze mechanieken neemt erwin mortier het op tegen de lelijkheid en zoekt hij de taal in al haar schoonheid op. hij trekt alle registers open en wisselt barokke gedichten af met kale en speelse met ernstige, terwijl hij toont wat de lyriek vermag. hij knipoogt naar flaubert, zagajewski en andere dierbare schrijvers die hij als zijn literaire vaders beschouwt. ook richt mortier zich, net als in zijn pijnlijk mooie roman gestameld liedboek, tot zijn overleden moeder om zijn hart te luchten. in de slotcyclus spreekt zij terug, biedt hem een inkijk in het hemelrijk en stelt haar zoon gerust.