we leven, merkte joan didion al op, in onze verhalen. we maken de werkelijkheid kloppend – of aantrekkelijk, of smeuig, of interessant – door die in te passen in narratieven. maar als we het hebben over narratieven, hebben we het dan niet eigenlijk over cliches en stereotypen? film, de kunstvorm die zo dicht tegen de werkelijkheid aan schuurt, geeft ons voorbeelden om naar te leven en rollen om te spelen. we spiegelen ons aan personages, dromen weg bij happy endings, laten ons overtuigen door het zwart-wit van goed en kwaad. maar wat betekent het als de realiteit verstrikt raakt met verhalen? en wat betekent het voor een vrouw om zichzelf terug te zien in stereotiepe rollen – slachtoffer, godin of femme fatale? op intuitieve en associatieve wijze onderzoekt basje boer in pose – over hoe we kijken en wie we spelen de vrouwenrollen die ons worden voorgeschoteld en de blik waarmee ze worden bekeken. aan de hand van klassieke en populaire films, persona’s en personages en iconen uit de popcultuur, laat ze ons zien hoe aantrekkelijk het spel van kijken en bekeken worden is – en ook hoe gevaarlijk. zouden we ons tegen de cliches moeten verzetten? of is het rollenspel ons te dierbaar?