‘ik heb geen idee waar ik naar op weg ben maar verbaas me erover hoe makkelijk alles tot nu toe was, hoe snel geregeld en volgens plan. nu is het plan op. ik ben weg, vrij. ik had alleen even na moeten denken over de bestemming.’ op een avond, ze ligt in bad, besluit ella dat haar leven tot dan toe heeft afgedaan. de volgende ochtend zegt ze haar man gedag, parkeert ze haar zoon bij zijn oma en vlucht. ze trekt alsmaar verder naar het westen, tot ze, tegengehouden door de atlantische oceaan, strandt aan de ierse kust. hoewel ze niet weet wat ze daar precies doet, beseft ze wel dat ze niet zomaar terug kan. vijfentwintig jaar later bereikt haar zoon de leeftijd die ella had toen ze vertrok. in een wanhopige poging hun gedeelde geschiedenis te begrijpen, besluit hij dezelfde reis te maken. wat valt er, zoveel jaren later, nog te repareren aan iets wat onherroepelijk gebroken lijkt?