een wapen tegen de ontlezing je ziet ze nog liggen in de supermarkt: de bouquetreeksboekjes, damesromannetjes, pulpboekjes, of hoe je ze wilt noemen. met mooie jonge mannen en vrouwen op het omslag. en titels als gekust door de dokter, haar liefste wens en nog altijd de zijne. kees ’t hart leest ze nog steeds en is solidair met de schrijvers; ze zijn collega’s. sommigen schreven meer dan vijfhonderd romans en verkochten er miljoenen. wat bezielt ze om maar door te schrijven? hoe houden ze hun schrijfverlangen in stand? ’t hart zou het betreuren als de belangstelling voor deze boeken afnam. zonder deze ‘lectuur’ en de leescultuur die erbij hoort zal, vreest hij, ook de literatuur verdwijnen. want deze boeken hanteren dezelfde principes en uitgangspunten die in literatuur worden toe gepast. ze dromen over de wereld, proberen illusies in stand te houden, voelen zich verbonden met de wereld. ze zijn de basis van alle schrijfkunst.