een van de boeiendste eenlingen uit de nederlandse poezie van de twintigste eeuw is de dichter pierre kemp (1886-1967). vanuit zijn maastrichtse 'dichterkluisje', ver van het door hem verafschuwde artistieke leven, bereikte hij met zijn even vitale als melancholische poezie de harten van zeer veel schrijvende en lezende nederlanders. in 1956 werd hem de constantijn huygensprijs toegekend, in 1958 volgde de p.c. hooftprijs. een zekere blijmoedigheid kenmerkt veel van zijn gedichten. maar uit zijn pen vloeiden ook regels als: critisch ik voel mij door het licht verplicht te leven, maar eer ik me aan die plicht om 't licht wil geven, moet ik weten, of het nog anders is dan in brand gevlogen duisternis wie was pierre kemp? hoe werd deze 'man in het zwart', die werkte op het loonbureau van een zuid-limburgse steenkolenmijn, een van 's lands kleurrijkste dichters? wiel kusters schreef een biografie van pierre kemp, rijk aan interpretaties van levensfeiten, poezie en de samenhang daartussen. hij brengt veel nieuwe gegevens boven water, onder andere over kemps muzen. en over het dichterlijke spel dat kemp zijn leven lang wilde spelen, naast en in het dagelijks bestaan, omdat een leven niet genoeg kon zijn.