een prachtige nieuwe vertaling van een tijdloze mexicaanse klassieker, met een voorwoord van nobelprijswinnaar gabriel garcia marquez: ‘mijn ontdekking van juan rulfo is zonder meer een essentieel hoofdstuk in het verhaal van mijn leven.’ de klassieker pedro paramo vertelt het verhaal van de gelijknamige grootgrondbezitter en dorpstiran van comala, dat niet meer is dan een hoop stenen in de woestenij onder de brandende zon. pedro paramo heeft orde gebracht in zijn dorp, maar de rust die er heerst is die van het kerkhof. de doden zetten hun conversatie voort in hun graven en vertellen, fluisterend en zuchtend, over zijn wandaden. de grenzen tussen leven en dood zijn vervaagd: de doden spreken alsof ze nog leven, en van de levenden weet je niet zeker of ze niet eigenlijk al dood zijn. naarmate het verhaal zich ontvouwt, leren we over pedro’s obsessieve liefde voor een vrouw genaamd susana san juan. deze onbeantwoorde passie vormt zijn karakter en zal uiteindelijk tot zijn morele verval leiden. met een virtuoze en geraffineerde verteltechniek schildert rulfo het portret van de klassieke potentaat, die links en rechts kinderen heeft verwekt en zijn hele leven zijn dorp comala heeft geterroriseerd uit woede over het verlies van zijn grote jeugdliefde. pedro paramo is een mysterieuze verkenning van liefde, macht, wanhoop en de dood. het verhaal duikt diep in de mexicaanse psyche, van onderdrukkende sociale structuren tot de verwoestende effecten van ongecontroleerde macht, en schetst een tragisch beeld van een dorp vol verloren zielen. in de pers ‘een van de beste latijns-amerikaanse romans, en eigenlijk van de hele wereldliteratuur.’ jorge luis borges ‘een korte roman die na drie, vier keer lezen als een klankspel van stemmen in je gaat gonzen, pure poezie die om de wonderschone klanken zelf genoten wil worden.’ de volkskrant ‘behalve als een proeve van literair meesterschap, is de roman pedro paramo ook aanbevelenswaardig als handleiding voor een beter begrip van het mysterie mexico.’ trouw ‘een vreemde, broeierige roman. fantastisch, onverbiddelijk,  krachtig en mooi.’ the washington post