de gedichtenbundel 'paviljoen van gebroken handen' is opgebouwd uit zes delen. deeltjes die in elkaar overvloeien en waarin het hoofdstuk dat de titel van het werk heeft meegekregen op aangrijpende wijze het leven vertolkt van mensen die zijn opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. deze gedichten beschrijven niet alleen wat men ziet en hoort, kortom dat wat met de zintuigen wordt waargenomen, maar juist en vooral de gevoelens en emoties die zo vaak worden omschreven als 'niet onder woorden te brengen.' dit nu wordt op sublieme wijze door chris rockan in beeldende taal verwoord. het zijn deze emoties die een ieder mag meebeleven die met hem meereist op zijn avonturentocht door het gewone leven.