hij staat aan het begin van een nieuw leven, maar raakt steeds verder verstrikt in cynisme en een groeiende eenzaamheid. wat begint als een vlucht uit de werkelijkheid, wordt langzaam een vervanging ervan. zij was zijn moeder: vaak ziek, bijna onzichtbaar, levend in de schaduw van een samenleving die steeds harder oordeelde en steeds minder opvang bood. over haar leven viel weinig te zeggen, maar de gevolgen ervan tekenden dat van haar zoon voorgoed. tegen de achtergrond van de opkomst van rechts radicalisme en een steeds hardere verzorgingsstaat schetst tim ’s jongers een donker en soms absurd portret van vlaanderen in de jaren negentig – en tegelijk van onze tijd. een wereld waarin verbondenheid luid wordt beleden, maar zelden echt wordt geleefd. met passanten schreef ’s jongers op lichtvoetige wijze een confronterende roman over intergenerationele ellende, sociale ontwrichting en de hypocrisie van een samenleving die mensen pas ziet wanneer ze ontsporen.