‘jos de mul is uit op energie opwekkend conflict.’ – carel peeters in vrij nederland er waart een spook door europa en omstreken – het spook van het populisme. het multiculturalisme is failliet verklaard, de rechtsstaat en parlementaire democratie staan onder druk, de europese unie kraakt in haar voegen. donald trump heeft de vs in de populistische vaart der volkeren opgestuwd en marine le pen, viktor orban, bart de wever en onze eigen geert wilders ruiken de macht. er heerst paniek in de polder. helder en met de nodige humor analyseert jos de mul het wedervaren van de vaderlandse politiek sinds de moord op pim fortuyn. hij schrijft over schaatsende moslima’s, wedergeboren verlichters, eurosceptische nationalisten en islamofobe populisten. daarbij pleit hij voor een ‘verlichte polytiek’ die de paniek buiten de polder houdt en het tragisch besef erbinnen. tegenover mono- en multiculturalisten verdedigt hij een ‘interculturele’ invalshoek: we moeten aanvaarden dat culturen zich voortdurend vermengen, met alle spanningen en verrijkingen van dien, en de succesvolle mengvormen krachtig stimuleren. ‘het is niet gering wat jos de mul overhoop haalt, en als hij iets aantoont, is het dat polder-denken allerminst saai, kleurloos, clichematig of vervelend hoeft te zijn.’ – rob hartman in de groene amsterdammer ‘terecht noemt afshin ellian jos de mul in zijn ‘hartelijke afbeveling’ een ‘vrolijke interculturalist’ en een ‘onverbeterlijke postmodernist’.’ – arnold heumakers in nrc handelsblad