na zijn debuut koekie-loekie (2024) gaat willem de vries verder met het op cynisch-komische wijze vastleggen van het dagelijkse leven, dat als een trage rivier aan hem voorbij trekt. hij wordt daarbij geholpen door een onuitputtelijke voorraad gedachten, die komen en gaan en hem scherp houden, vooral toeziend op dat wat er in het maatschappelijke landschap gebeurt. het boek laat zich even goed lezen als columnachtige beschouwingen van de wereld om hem heen, afgewisseld met persoonlijke noten. ter afsluiting neemt hij op een aan pieter omtzigt verstuurde brief.