het lijkt wel alsof we de toekomst zijn gaan ervaren als een onafwendbaar noodlot. we graven ons in om rampen als klimaatopwarming, oorlog en economisch verval zo lang mogelijk buiten de deur te houden; echt invloed lijken we er niet op te hebben. waarom lukt het ons niet meer om samen aan een betere toekomst te bouwen? hebben we dat ooit wel gekund? jonathan white onderzoekt de ontwikkeling van de toekomst als politiek idee vanaf de verlichting: de opkomst van toekomstvormende politieke bewegingen in de negentiende eeuw, de politieke crises van de vroege twintigste eeuw, het geheimhouden van de toekomst in de koude oorlog, en de individualisering – en daarmee de inperking – van de toekomst in het neoliberalisme. white beschrijft hoe essentiele voorwaarden voor een toekomstvormend democratisch systeem de afgelopen decennia stap voor stap zijn weggevallen, en houdt een vlammend pleidooi om die te herpakken. het idee dat de toekomst open ligt en dat burgers die samen, van generatie op generatie, vorm kunnen geven is onmisbaar voor de democratie. hoe heikel de situatie waarin we ons bevinden ook is, we zullen de overtuiging moeten terugkrijgen dat we die samen – met elkaar en met toekomstige generaties – kunnen verbeteren. onze voorouders hebben het ook gedaan. jonathan white is hoogleraar politicologie aan de london school of economics. vanuit het europese instituut van de lse heeft hij veel gepubliceerd over democratie en over politiek in tijden van crisis. daarnaast schrijft hij voor the guardian en new statesman, en ontving hij van de british academy de brian barry prize voor zijn buitengewone prestaties in de politieke wetenschappen. ‘het boek staat vol met zinnen die je vaak twee, soms drie keer moet lezen en die je vervolgens niet meer loslaten.’ - de groene amsterdammer