op een veel te warme septembermiddag in 2020 trekt de verteller van open de deur van het huis van zijn geliefde achter zich dicht. na zeven intense jaren zijn ze ver uit elkaar gedreven. in de weken en maanden erna probeert hij te begrijpen wat er is gebeurd. hoe konden twee mensen die zo van elkaar houden elkaar zo veel verdriet doen? en kunnen ze elkaar na alles nog terugwinnen? open is een roman voor iedereen die liefdesverdriet kent of heeft gekend, en voor iedereen die nieuwsgierig is naar alternatieve relatievormen. in zijn kenmerkende, intieme stijl beschrijft philip huff de mooiste en pijnlijkste momenten van een onconventionele liefdesgeschiedenis: een opbloeiende liefde, de ineenstorting ervan, en de pogingen elkaar weer te vinden. bovenal is het een scherpzinnig en vaak nietsontziend zelfonderzoek van een van onze meest kritische en gedreven schrijvers. philip huff (1984) is schrijver en regisseur. eerder schreef hij onder meer de succesromans dagen van gras en niemand in de stad. zijn laatste roman, wat je van bloed weet, behaalde in de week van publicatie meteen de eerste plaats van de bestseller 60 en bleef daar maandenlang in staan. open is zijn vijfde roman. ‘een vivisectie op een liefdesrelatie: bloederig maar soepel, even gewaagd als precies, en al zou je soms willen wegkijken, het lukt niet.’ hanna bervoets ‘huffs relaas is eerlijk en bedrukkend, het leest als een bijsluiter voor de vrije liefde.’ peter buwalda ‘aangrijpend en ook confronterend, een nietsontziende roman. toch blijft huff zacht over de liefde.’ lena bril over wat je van bloed weet: ‘een pakkend, aangrijpend boek, dat schokt en bij vlagen door de ziel snijdt, maar zonder dat er ronduit sensationeel of sentimenteel gedaan wordt.’ thomas de veen, nrc •••• ‘een mooie, pijnlijke en eerlijke roman over leven met en overleven zonder geweld. huff vertelt zijn verhaal in de tweede persoon, alsof het niet hem, maar een buitenstaander betreft. die aanpak werkt. gedoseerd, voorzichtig, van “zonder omhaal van woorden” tot ronduit poetisch.’ lies schut, de telegraaf **** ‘op elke pagina van het boek voel je de barre noodzakelijkheid.’ dirk leyman, de morgen **** ‘wat je van bloed weet is geschreven door een fijngevoelige schrijver die toont dat literair zelfonderzoek veel meer kan zijn dan een ommetje rond de eigen navel.’ sam de wilde, de standaard ‘de beste passages zijn die waarin de hoofdpersoon gedwongen is tot innerlijk conflict, zelfonderzoek na botsingen met zijn omgeving. dan blijkt hij een veelkantig personage en blijkt dat het wel degelijk mogelijk is om trouw te zijn aan zowel de waarachtigheid als aan het ambacht van een krachtige vertelling.’ christiaan weijts, de groene amsterdammer