de navel is het litteken van een gebeurtenis die we ons niet kunnen herinneren: onze eigen geboorte. het is ook de markering van de plaats waar ander leven kan ontstaan, de aanduiding van een kans. op navelhoogte de kans is een poetische verkenning van wat het betekent om vruchtbaar te zijn vanuit radicale zelfbeschikking en onbeschaamd verlangen. de stemmen van de vroedvrouw, de zwangere, de dochter en de geliefde bieden tegen elkaar op in gedichten die nietsontziend eerlijk en politiek zijn. deze bundel snijdt onderwerpen aan die we vaak ontberen in de poezie: van abortus tot het verlangen naar een kind, van overbelasting in de geboortezorg tot geweld tegen vrouwen, van leven in tijden van oorlog tot de ervaring van cycli en geslachtelijkheid. ‘rodante weet woorden te geven aan dat wat nog altijd te weinig woorden krijgt. nietsverhullend en troostend tegelijkertijd.’ – marie lotte hagen en nydia voorthuizen, damn, honey ‘onverschrokken, denkende en praktische poezie: theorie en praktijk zijn hier een, alles is ingebed, lijfelijk, tijdelijk, niet los te denken van echte levens.’ – maarten van der graaff ‘deze gedichten brengen mij in de liminal space tussen baarmoeder en geboorte. en dus in de sluiers tussen het leven en de dood.’ – neske beks ‘het ritme van van der waals poezie volgt het ritme van het werkende lichaam – tijdens bevalling, dood, arbeid, zorg, activisme, denken, dichten. vanaf navelhoogte openbaart zich een lyrisch landschap, waarin reproductieve rechtvaardigheid niet langer op de verre horizon van onze verbeelding ligt, maar vlees en vorm krijgt, om ons te omarmen in een tastbare, tedere en weelderige wereld.’ – mia you