midden in de braziliaanse wildernis, op een stuk land waar ooit tot slaaf gemaakten werden gemarteld en vermoord, bouwde de staat een strafkolonie waar gevangenen gerehabiliteerd konden worden, maar nooit konden ontsnappen. nu, decennia later, loopt de strafkolonie ten einde, maar er wordt er een nieuwe gruwel ontketend: elke volle maan worden er gevangenen vrijgelaten terwijl de gevangenisdirecteur zich bewapent – de jacht begint. ana paula maia geeft een confronterende visie op ons vermogen tot geweld en ons collectieve onvermogen om de gevolgen van ons sociale en politieke handelen, of juist het nalaten daarvan, te overzien. in op de aarde, onder de aarde wordt de menselijke conditie asgrauw ontleed en ons rest niets anders dan ons lot te ondergaan, terwijl in de verte de mogelijke vrijheid wacht.