als je in een kliniek voor depressieve ouderen verblijft valt je een ding als eerste op: het zwijgen en het staren. ik maakte er een gedichtje over op 17 maart 2023. ik was toen allang weer thuis, maar een aantal dingen spoken nog regelmatig door mijn hoofd. vooral ook compassie ten opzichte van medepatienten. een vogel of een schorpioen of een roepende in de woestijn ze vinden het staren zo waardevol dat ze het veelvuldig beoefenen een uilskuiken dat nergens bang voor is bepaalt de gang van zaken