flaptekst het verlies van een broertje of zusje heeft een ongelooflijke impact op het leven van kinderen en jongeren. niet alleen hebben ze te maken met hun eigen verdriet, ze zien ook de pijn van hun ouders. om hun ouders niet verdrietig te maken, laten kinderen vaak hun eigen verdriet niet zien. ze willen het niet nog erger maken dan het is, maar ook hun verdriet mag er zijn. dit is het eerste boek waarin kinderen en tieners vertellen over hun overleden broertje of zusje. over die lege plek aan tafel en over het gezin dat nooit hetzelfde werd. waar ze vrijwel allemaal achter zijn gekomen is dat praten helend werkt. het houdt de herinnering levend. nu is die herinnering vereeuwigd op papier, omdat de band met al deze lieve broertjes en zusjes nooit voorbij zal zijn. “ik hoop dat je het leuk hebt daarboven, dat je grapjes uithaalt. dat je het gezellig hebt. ik zal je nooit vergeten, je blijft altijd in mijn hart” doutzen (14 jaar) mama, houd je eigenlijk net zoveel van ons als van florian?” “evenveel lieverd, waarom vraag je dat?” “omdat je altijd aan florian denkt en hier alleen maar foto’s van hem hangen. je schrijft wel over hem, maar knutselt nooit meer met ons. soms lijk je er wel niet te zijn!” dit gesprek vond een half jaar na het overlijden van florian plaats. en gelijk werd ik met beide benen op de grond gezet... wat ben ik daarvan geschrokken! mijn andere kinderen zijn er ook nog en zij hebben mij meer nodig dan ooit! mirjam louwen-van bekkum, voorzitter stichting nooit voorbij