in januari 2022 verlaat onze dochter definitief het spreekwoordelijk ouderlijk nest, met achterlating van een heleboel spulletjes. rond die tijd verschijnen op perron 9 ¾ (mijn schrijfhok) enkele boxen boordevol schoolboeken, cursussen en andere spulletjes. het duurt even voor ik de uitdaging aanneem en alle paperassen doorneem en sorteer. een van de kartonnen dozen onthult een aangename verrassing: een stapeltje analoge foto’s. stuk voor stuk het betere, artistiek aanvoelend werk dat enkel kan ontstaan op pellicule en tot wasdom komt in een doka. het zijn werkjes van het studentje uit de periode 2012-2013, tijdens haar passage aan academie kunsthumaniora brugge, meer bepaald de richting avivo. de fotografieen werken inspirerend. voor ik het goed en wel besef, projecteert mijn geest verhalen op de stijlvolle momentopnames. van het een komt het ander en het resultaat ligt vandaag voor je: een bescheiden fotoboek met zorgvuldig geslepen haiku’s.