anneke verduin staat op nummer zevenentachtig van de wachtlijst voor een volkstuin, en zevenentachtig kan zes jaar duren, of tien, of nooit. terwijl ze wacht, knipt ze heggen die niet van haar zijn, meet ze afstanden die niets met haar te maken hebben, en luistert ze naar de mannen achter de bestuurstafel die precies weten wat het reglement zegt over wie mag blijven en wie moet wachten. op tuin eenenveertig woont cor, oud en stram, met een hond die bep heet zoals de vorige hond ook bep heette. zijn zoon komt zelden, maar belt vaak. en dan is er een kistje in een keukenkast, met daarin een kwitantie van jaren geleden, waarin iets staat over hoe deze tuinen ooit al eens van eigenaar wisselden op een manier die het reglement niet kent.ons genoegen is een complex met regels voor alles: heghoogte, werkbeurten, wachttijden, doorschuifrechten. regels die zeggen wie een tuin krijgt en wie niet. maar niemand heeft een regel voor wat er gebeurt als de gemeente de grond terug wil, of voor wat een mens overheeft aan hoop na jaren wachten.wie bepaalt eigenlijk wie er mag blijven, als de lijst niet meer klopt?