kus me met je kussen de kussen van je mond je adem uitgegoten naam van de geliefde die zich verspreidt als vanzelf zo geliefd ben jij van de verbeelding en de droom naar het huis, de tuin, de stad, het bos, het wijde web, het heelal: in oneindige zin reist rozalie hirs langs de vloeiende taal van binnenwerelden die overloopt in buitenwerelden. door naar ultieme mogelijkheden te tasten, brengt hirs een liefdesverklaring aan de taal. samen met de cyclische natuur van dag en nacht, seizoenen, getijden en gestalten van de maan viert oneindige zin het leven, zingend, dansend. trek me snel mee laat ons weggaan heel ver weg hand in hand zingt het hoogste lied zijn liedjes verbrijzelen stenen dan weer tovert