harry stegeman was een tijdje terug op pad in de kop van overijssel. hij was achtereenvolgens in het moerasgebied van de weerribben, in het plassengebied van de wieden, op het hoge land van vollenhove, op de grens met drenthe, op het hoge land boven steenwijk en op de lindedijk en de oude zuiderzeedijk. hij liep en fietste, maar stond ook heel veel stil en vroeg zich af: wat zie ik hier eigenlijk? wat is dat? wat betekent het? en zeker ook: wat had ik gezien als ik hier (veel) eerder was geweest? over die rondreis schreef hij in 2021 in de kop van overijssel – lopen, fietsen en stilstaan (knnv uitgeverij). in het kielzog van en leunend op die publicatie verschenen er drie jaar lang columns in de weekkrant nieuwsbode de kop. op verzoek van de krant breidde stegeman zijn rondreis nog wat uit: hij was ook in het uiterste zuidwesten van drenthe en in het nabije oosten van de noordoostpolder. die columns zijn, hier en daar een beetje aangepast, nu gebundeld in onderweg in de kop. u vindt in onderweg in de kop geen kaartjes en geen wandel- en fietsroutes. het gaat er niet om de tocht exact zo na te doen. het boek wil inspireren om de kop van overijssel en die extra lussen in drenthe en de polder zelf te gaan verkennen, lopend of op de fiets. en om zu nu en dan vooral ook even stil te staan.