de ijzerbedevaart. decennialang was het de hoogdag van alle flaminganten. naar diksmuide gaan was een belevenis, een ervaring van een intens en gelukzalig gevoel van verbondenheid met duizenden gelijkgezinden, een bron van tot op vandaag liefdevol gekoesterde herinneringen. ‘ik heb het een grootse aanblik gevonden, die duizenden vlamingen die vier uur lang in een brandende zon hun doden herdachten,’ schreef godfried bomans daarover in 1971. had iemand toen voorspeld dat de ijzerbedevaart nog voor het einde van de eeuw ten onder zou gaan aan intern geruzie, dat de vlaams-nationalisten zelfs slaags zouden geraken met elkaar, op die heiligste plaats, op dat heiligste moment, niemand zou het geloofd hebben. toch is het gebeurd. hoe is het in godsnaam zover kunnen komen? bart maddens vertelt in dit meeslepende en onthullende boek hoe hij de ondergang van de ijzerbedevaart van binnenuit heeft beleefd. de auteur snijdt een oude en slecht geheelde wonde open, met een vlijmscherp scalpel, zonder verdoving.