eigenlijk pas sinds zij het aandurfden de wapens op te nemen ‘bestaan’ zuidmolukkers – en dan nog in hoofdzaak als item in de media of als studieobject voor sociaal-academici. de twee verhalen van onder de sneeuw een indisch graf door de molukse schrijver frans lopulalan gunnen ons nu voor het eerst van binnenuit een blik op het leven van de molukkers, zoals zich dat vanaf de jaren vijftig van de vorige eeuw in nederland heeft afgespeeld. in beide verhalen speelt de vaderfiguur, een militair van het voormalige knil, een vooraanstaande rol. hij staat model voor alle molukse vaders die in de kracht van hun leven naar nederland werden getransporteerd en in de kampen geprobeerd hebben hun kinderen in de strenge oosterse traditie op te voeden. de schrijver trekt zich het lot aan van die stoere mannen van weleer, die hun jaren van ouderdom lijdzaam uitzitten in hollandse doorzonwoningen, wachtend op het einde dat meedogenloos afrekent met elke illusie. «hier wordt de essentie van het schrijven geraakt, en van het feit een molukker te zijn.» – vrij nederland «moeiteloze beheersing van het literaire metier… een voortreffelijk boek.» – de volkskrant «onder de sneeuw een indisch graf laat niets te raden over omtrent lopulalans stilistische gaven. eenvoudig, rechtdoorzee en toch geraffineerd. echt een pret om te lezen.» – intermagazine «een verschrikkelijk trots en verschrikkelijk mooi boek. het beste literaire debuut van 1985.» – leidsch dagblad onder de sneeuw een indisch graf is de debuutroman uit 1985 van frans lopulalan (1953–2020). van zijn hand verscheen in 1994 nog dakloze herinneringen.