corrie zit al veertig jaar drie keer per week bij dezelfde wasbak, met haar kin naar beneden en haar mond vol dorpsnieuws. mieke knipt, luistert, zwijgt op de manier waarop je in een klein dorp moet zwijgen om te blijven bestaan. boven de wasbak hangt frans, de papegaai die alles hoort en niets vergeet. dan valt mieke midden in een zin, met de schaar nog in de lucht, en blijft. ze ziet, ze hoort, ze kan alleen nog knipperen — een keer voor ja, twee keer voor nee. haar dochter sanne, net terug in het dorp met een half opgeborgen ander leven in rotterdam, neemt de salon over. de klanten blijven komen, voor hun haar en voor wat daar altijd bij hoorde: praten boven een hoofd dat niet terug kan praten. maar frans praat ook. zin voor zin haalt hij naar boven wat er in die kamer is gefluisterd, in stemmen die iedereen herkent. een dorp dat alles half wist, moet nu luisteren naar wat het nooit hardop heeft durven vragen.dit boek is door ai gegenereerd.