in ‘ogentroost’ van a.h.j. dautzenberg leeft ef al jaren teruggetrokken in een oude stacaravan aan de rand van een vakantiepark. ze heeft genoeg aan het gezelschap van de dieren en planten op haar perceel, maar ze wordt geplaagd door stemmen uit het verleden. wanneer ef besluit het zonnelied van franciscus van assisi te verklanken, om licht en vrede aan de wereld te schenken, neemt haar leven een dramatische wending. a.h.j. dautzenberg schept met zijn nieuwe roman een universum dat tegelijkertijd troost biedt en verontrust. ‘ogentroost’ is een gelaagd verhaal dat dicht op de huid zit van de tijd. het is daarnaast ook een verkenning van de transcendentale kracht van taal, en van het weerbarstige karakter van de werkelijkheid.