yvonne van der haven (1964) regisseert, schrijft voor film en theater en geeft les in scenarioschrijven en (film)acteren. zij leest haar poezie op podia, bij speciale gelegenheden en publiceerde in verschillende verzamelbundels. in de gedenktuin op de zuiderbegraafplaats in rotterdam is op een bankje een gedicht van haar te lezen. nulpunt is haar debuut, een poetische reis door een buiten- en binnenwereld, balancerend op het raakvlak tussen min en plus, het moment waarop water verandert in ijs, waarop afscheid zich ongemerkt maar onafwendbaar aandient. ‘ik wens het eenieder toe: het moment meemaken waarop een stem wordt geboren. waarop een nieuw en uniek geluid gaat klinken – hoe er vanuit reeds bestaande en zoekende taal, vanuit aarzelende verwoordingen en losse, ongeleide taalvondsten plotseling poezie ontstaat. het moment waarop een dichter wordt geboren – het inzicht dat binnenvalt, het kijken zoals er nog niet is gekeken, de taal die is gevonden. yvonne van der haven liet het me met haar gedicht nulpunt stap voor stap meemaken. het was alsof ik getuige was van nieuw leven.’ bas kwakman