al leven we in een gezin of gemeenschap, en hebben we vrienden of veel relaties, toch kunnen we ons innerlijk alleen voelen, onzeker, zelfs onveilig. we moeten ook nog voldoen aan bepaalde verwachtingen, we hebben niet het recht moe of zwak te zijn. het individualisme dat onze maatschappij kenmerkt, vergroot bovendien de druk. wat we niet beseffen: de wortel van dit alleen-zijn ligt dikwijls in prille ervaringen als kind. kunnen we dat veranderen? kunnen we leven zonder dat gevoel van eenzaamheid, ons bevrijden van angst? ja, we kunnen wegtrekken uit dat alleen-zijn. als ik maar durf op zoek gaan naar die geheime plek in mij die ik nooit bewoond heb. daar wacht de aanwezige op mij. hij brengt mij op de weg van de vertroosting. dit boek toont hoe we sta na stap die weg gaan. margalida reus bracht haar jeugd in spanje door. als vijftienjarige verzette ze zich tegen de dictatuur van franco. in 1987 vertrok ze met haar gezin en een twintigtal mensen naar frankrijk en stichtte er de gemeenschap van saint antoine l’abbaye (vercors) waar ze nog steeds woont. ze begeleidde gedurende veel jaren mensen in hun persoonlijke groei. achttien jaar werkte ze mee met de vereniging bethasda van simone pacot.