op een koude februariochtend wordt de veertien jarige fien gevonden achter het fietsenhok van haar school. ze ligt op de grond, bewusteloos met naast haar lege stripverpakkingen pillen. fien is een meisje dat haar best doet, dag na dag en maand na maand, terwijl er steeds minder van haar overbleef. een nieuwe klas, een nieuwe start, zo leek het. maar stephanie had andere plannen. eerst waren het kleine dingen: een opmerking hier of een blik daar. een berichtje in de groeps-chat dat iedereen zag en niemand tegensprak. toen een video, gemaakt in de kleedkamer zonder dat fien het wist en die dezelfde avond al rondging op instagram. fien schreef het allemaal op in haar dagboek, ze schreef over de kauwgom die in haar haar werd gedrukt. over de keer dat ze van de fiets af werd getrapt. over de gedachte die steeds vaker terugkwam en die ze nooit hardop uitsprak. "niemand zag het" vertelt het verhaal van fien, van het eerste bericht tot de dag dat het haar te veel wordt. maar het vertelt ook het verhaal van de mensen om haar heen. maar de enige vraag die ertoe doet: hoe kan dit gebeuren terwijl iedereen gewoon doorleeft? confronterend, herkenbaar en onmogelijk neer te leggen.