voor de een zijn het zware psychiatrische stoornissen, voor de ander lichtzinnige labels. zelf noemen autisten en adhd’ers zich steeds vaker neurodivergent. niet beter of slechter, wel anders. het probleem ligt niet in de hersenen, zo proberen ze duidelijk te maken, maar bij een samenleving gebouwd voor de neurotypische mens. dit urgente boek zet de neurodiversiteitsbeweging – in lijn met andere emancipatiebewegingen zoals de strijd voor vrouwen- en queerrechten – definitief op de kaart. met een politieke kijk op autisme en adhd baant gert-jan vanaken zich een weg door de vragen die doorgaans onbeantwoord blijven. wie mag zich eigenlijk neurodivergent noemen? de neurotypische mens, bestaat die wel? wat is nog de waarde van diagnoses? en valt echte neuro-inclusiviteit wel te rijmen met het huidige economisch bestel?