in dit zelfstandig te lezen vervolg op het geprezen soep (2016) trekt evert huis ten strijde tegen een machtige tegenstander: een samenwerkingsverband van een olieraffinaderij, een soepfabriek en een uitgeverij. met deze schaterleuke roman vol stilistisch superieure slapstick zet de auteur de concurrentie verder op afstand. "een voorbeeld van een humoristische roman met een goede (hier duidelijk door reve en carmiggelt beinvloede stijl." (nbd biblion over zoute griotten) "zijn stijl werd vergeleken met gerard reve en ronald giphart. maar eigenlijk heeft de jong nog het beste de kunst afgekeken bij remco campert." (7days over zoute griotten speciaal) "het knappe van martin de jong is dat hij van het personage otto ter weel een mengeling heeft gemaakt van wolkers, reve, claus en vooral mulisch." (leestafel.info over literaire giller) "de auteur gaat door met het uitgeven van zijn eigen boeken, maar lijkt daardoor zijn verdiende plek in de lichtvoetige genres van onze literatuur (zoals bij campert, tellegen, brusselmans) niet te vinden. (…) prachtig, origineel." (nbd biblion over aan de hand en andere aandoeningen)