‘een ontroerend, soepel geschreven verhaal dat nog lang bleef nagalmen in mijn hoofd.’ - simone van der vlugt groot-brittannie, 1919. nadat hij is thuisgekomen van het front kan henry bennett niet meer aarden in het leven van voor de oorlog. hij voelt zich onthecht van zijn omgeving, lijdt aan survivor’s guilt, hallucinaties en nachtmerries. daarom besluit hij terug te keren naar de belgische frontstreek. maar ieper is niet meer de plek die hij in 1917 achterliet. de belgen willen hun stad weer opbouwen en de eerste toeristen bezoeken de streek terwijl de gesneuvelden worden herbegraven. negentien negentien is een psychologische roman die begint waar de meeste oorlogsromans eindigen: op het moment dat soldaten geen soldaten meer zijn en geconfronteerd worden met de vraag hoe het nu verder moet. ‘’sax bouwt het verhaal vakkundig op, om tegen het einde een mokerslag van jewelste uit te delen. dit is geen plottwist om de plottwist, maar een die raakt aan de kern van henry’s trauma.’’ - trouw ‘’het resultaat is spannend, gruwelijk en meeslepend.’’ - trouw ‘het nauwgezette en uitvoerige onderzoek, in combinatie met de ongeforceerde schrijfstijl, hebben een overtuigende oorlogsroman opgeleverd waarin, naast de oorlogsverschrikkingen, de thema’s vriendschap, gemis en herdenken knap worden uitgewerkt.’' - historiek ‘’de stapel met oorlogsliteratuur mag dan al huizenhoog zijn, negentien negentien verdient best een plaats op die stapel. naast een plaats op die stapel verdient het ook vooral veel lezers.’’ - tzum ‘’in negentien negentien trekt aline sax (1984) je als lezer zo diep mee het slijk van de loopgraven in, dat je de modder en het bloed van de slag bij passendale uit je ogen moet wrijven. de angst, de ontreddering en het trauma van de frontsoldaat worden tastbaar.’’ - tzum