in natievorming in belgie toont els witte het belang van de geschiedenis voor de hedendaagse samenleving op een heel concrete manier aan: aan de hand van de wijze waarop historici gedurende bijna 200 jaar (1828-2023) over de ontstaansgeschiedenis van belgie (1828-1840) schreven.de auteur begint met de geschiedenis van de natievorming zelf, waarbij ze ook kijkt naar de politieke bewegingen die tegen de belgische natiestaat waren. de beelden over de natievorming zijn het werk van historici. de lezer krijgt dus een introductie op deze talrijke geschiedschrijvers en de historische discipline waarbinnen ze actief zijn.in het volgende deel gaat het om de historische beelden zelf. de auteur beantwoordt vragen als: was de revolutie van 1830 onvermijdelijk? waren de oranjes vijanden of vrienden? bracht de revolutie wel een parlementaire monarchie tot stand? is belgie inderdaad een oud land met een eigen identiteit?door deze werkwijze is het een boek geworden over de geschiedenis van verdraaiingen, vertekeningen, overdrijvingen, met veel triomfalistische verhalen die er eigenlijk geen waren. vooral vanaf de tweede helft van de 20ste eeuw waren demystifierende historici aan het werk. de strijd tussen legitimerende en kritische geschiedenis vormt dan ook de rode draad door dit boek.