’s avonds brei ik nieuwe stoffen aan de representaties van de vrouw die ik bij een tweedehandswinkel heb gekocht. sommige versleten, sommige gloednieuw; nooit gedragen, in feilloze conditie weggedaan. misschien stond het niet, of was het te prijzig. sommige waren stoffig en bedekt met olie en bloedvlekken, opgedroogde melk die ik moest schoonpoetsen waardoor de kleuren en structuren van sommige representaties vervaagden. ze zeggen: niemand weet wat een vrouw echt is, en niemand heeft ooit een echte vrouw gezien. ‘alara adilow gaat in mythen en stoplichten als een griekse wraakgodin langs alle beelden waar ze zich van wil ontdoen, en tegelijkertijd veel van houdt.’ jonathan griffioen ‘met een fijnzinnig taalgevoel weet alara adilow een scherpe reflectie op het hedendaagse leven te bezielen met een liefde voor het fabelachtige. dit is poezie die de lezer altijd een stap vooruit is. een genot om te lezen.’ maria barnas ‘alara adilow overdondert met een zeldzame combinatie van eruditie en gloeiend heet gevoel. ze keert poetische tradities en politieke realiteiten binnenstebuiten in wilde, soms absurde beelden en scherpe observaties. een uitzonderlijk debuut.’ hannah van binsbergen alara adilow (1988) is een dichter van somalische afkomst, woonachtig in amsterdam. in 2019 haalde ze de finale van het nk poetry slam. ze publiceerde onder andere in de gids, het liegend konijn, de revisor en tirade. alara is geselecteerd voor de residentie voor transgender & queer personen van museum arnhem.