lara taveirne moeder, courage! ‘als moeder was ik compleet samengevallen met mijn lichaam. alleen lijfelijk was ik nog van betekenis: mijn strelende handen, mijn gonzende melkklieren, mijn draagkracht. mijn taal was overbodig geworden. het moederschap voelde net zo fundamenteel en allesomvattend als de grote thema’s waar de dikke romans in mijn boekenkast mee gevuld waren, maar zodra ik het onder woorden bracht, klonk het als miezerig gezeur. kleinburgerlijk gebalk. loos gespets met fruitpap. en dus zweeg ik.’ jaren later zwijgt lara taveirne niet langer over wat haar bezighoudt rond het moederschap. in haar romans zwaaien moeders al langer de plak: onvoorspelbare, zwierige, ambitieuze, uitgeputte, verwarde, maar bovenal wonderlijke moeders. in het ontroerende moeder, courage! schrijft ze over haar ervaringen in ploeterland, hoe zij de moederrol anders invult dan haar moeder, en op haar beurt uitgedaagd wordt door haar dochter. ze gaat op zoek naar de kracht en de pijn van het moederschap. daarbij grabbelt ze in haar geheugen, duikt ze in oude fotoboeken en gooit onderweg een paar heiligenbeelden omver. alles om erachter te komen dat het moederschap vele vormen heeft, maar nooit vanzelfsprekend is. lara taveirne (1983) is een van de bijzonderste stemmen van haar generatie. ze schreef vijf zeer goed ontvangen romans, waaronder meisjes van krijt (oorspronkelijk verschenen als de kinderen van calais, winnaar debuutprijs van de stad antwerpen en genomineerd voor de bronzen uil) en het overrompelende wolf (longlist libris literatuur prijs en longlist de boon), waarvan tot nu toe meer dan 40.000 exemplaren werden verkocht en waarvan de rechten werden verkocht aan onder meer duitsland, italie en frankrijk. over wolf: ‘helder en beeldschoon.’ de groene amsterdammer ‘ wolf groeit uit tot een pakkend maar waardig requiem dat nooit topzwaar wordt, en zelfs flinters lichtheid bevat.’ de morgen‘ wolf is een boek dat je in een keer uit wil lezen.’ de volkskrant‘ze weet het verpletterende gevoel van gemis dat in de familie heerst zo sterk te verwoorden dat je als lezer de wanhopige leegte voelt.’ de standaardover meisjes van krijt: ‘taveirne bouwt haar verhaal geraffineerd op. stap voor stap wordt onthuld wat de levens van opeenvolgende generaties moeders en dochters bepaalt. ze blinkt uit in het beschrijven van hoe pubermeisjes zich voelen en zich gedragen.’ nrc •••• ‘de vlaamse, zintuiglijke taalvirtuoos taveirne tilt de boel naar een hoger plan. ze maakt er een meeslepend literair drama van over onzekerheid, onmacht en allesverterende liefde.’ zin magazine