toen emily eakin eind jaren tachtig aan harvard ging studeren, raakte ze in de ban van een eclectische verzameling filosofische teksten van een handvol franse auteurs. dit was de franse theorie, een reeks filosofische ideeen die de westerse universiteiten in de voorgaande decennia stormenderhand had veroverd. achteraf gezien lijkt de invloed van deze mannen en hun geschriften zowel uitzonderlijk als onwaarschijnlijk. mijn leven in theorie stelde dat taal almachtig is en dat het zelf een illusie is. hun proza was briljant, oogverblindend, maar vaak mysterieus en zeer abstract. toch grepen studenten en wetenschappers massaal naar hun boeken, bedwelmd door een krachtige nieuwe manier om de wereld te begrijpen – en misschien zelfs te veranderen. voor eakin, net van een middelbare school in een klein stadje in het midwesten van de vs, was theorie niet louter een intellectuele oefening, maar een manier van zijn – een bedwelmende route naar wijsheid. mijn leven in theorie is het verhaal van eakins jeugdige liefdesaffaire met de franse theorie, naast een bredere beschouwing van de opkomst en ondergang ervan. eakin neemt jacques derrida, louis althusser, roland barthes, gilles deleuze, michel foucault, felix guattari, jacques lacan en de franstalige belg paul de man onder de loep en ontrafelt hun berucht moeilijke werken met grote helderheid. bovendien brengt ze het excentrieke, schandalige – en soms zelfs criminele – leven van denkers aan het licht in een gedurfde, originele mix van verhalen en exegese. terwijl ze de aantrekkingskracht van hun werk onderzoekt, belicht eakin niet alleen de blijvende erfenis van de fransen, maar ook enkele van de diepste politieke, sociale en intellectuele discussies van vandaag. ze verwerpt noch idealiseert de ideeen van de fransen, maar laat zien hoe ze ons begrip van macht, waarheid en identiteit onuitwisbaar hebben veranderd. eakin toont hoe de fransen ons leven vandaag de dag blijven vormgeven en verstoren.