maakte lucas catherine ooit naam met boeken over palestina en congo, dan focust hij de laatste jaren op brussel. in met de duivel tegen armoede vertelt hij het vergeten verhaal van de negentiende-eeuwse duivelsfeesten in de brusselse duivelshoek, de driehoek rond de dansaertstraat. die festiviteiten waren niet erg katholiek. ze vielen altijd na halfoogst en duurden minstens een week. vaste onderdelen waren de begrafenis, de doop en het huwelijk van “den duvel”, inclusief stoet met een corbillard, veel gezang en nog meer gezuip. lucas catherine neemt het merkwaardig gebeuren als vertrekpunt voor een verhaal over de leefomstandigheden van het brussels proletariaat van die tijd. ‘ik speel hier voor detective, een beetje zoals van zwam uit de stripverhalen van nero’, schrijft hij in de openingsregels. ‘bijna niemand kent nog die verhalen en ook de duivel die ik zoek kennen nog maar weinig mensen. veel bronnen zijn er niet meer. wie schrijft er nu nog over werkvolk? maar wie zoekt die vindt.’ lucas catherine is historicus van vergeten zaken.