'er was een moment waarop ze allebei alleen aan de kant zaten en elkaars blik opvingen. ze knikten en lachten even. maar emile ging niet naar haar toe. haar rol in het toneelstuk was te klein geweest om haar ermee te kunnen complimenteren, en hij kon ook niet met haar gaan dansen. een zesdeklasser met een eersteklasser zoiets bestond niet. de hele school zou gonzen van de vraag wat dat te betekenen had.' over het werk van tim krabbe: 'met vaardig, onsentimenteel proza schrijft krabbe een verhaal van ingehouden elegantie.' the new york times book review