in een leven gebeuren dingen die je vormen, die schaden. talib bashir schrijft in mallory's ziel des duivels specifiek over het pad dat mallory heeft afgelegd. het laat zien hoe bepalend de omgeving is in de vorming van een persoon. emotieloos worden hier stap voor stap de herinneringen van mallory gepresenteerd. niet omdat hij kil is, maar omdat dit is hoe hij functioneert. het is de klinische weergave van een realiteit die geen versiering nodig heeft om te overtuigen. gedrukt in witte letters op zwarte pagina's, dwingt dit werk de lezer om in de schaduw te stappen van een leven dat is ontdaan van elke illusie. het is een document van overleven, vastgelegd in de taal van iemand die de wereld ziet zoals zij is, niet zoals zij zou moeten zijn.