op een koude winterdag en met de coronapandemie nog volop in onze greep, besloot bea er voor even genoeg van te hebben en begon in het voorjaar aan een groots wandelavontuur naar rome. uitputting, honger, extreme hitte, helse pijn door een ontsteking en onophoudelijke regenbuien beletten haar niet om door te gaan. het enige waar ze wel altijd op kon rekenen was de hartverwarmende gastvrijheid van de bewoners. water, eten en een praatje in wat voor taal dan ook, werden haar nooit geweigerd. en na 86 dagen, zette ze dan ook vol trots, met vier vrienden en een hond, voet op heilige bodem.