het werk van wijlen havank wordt met de regelmaat van een klok herdrukt en geen lezer zal dan ook hiaten in zijn schaduw-verzameling hoeven aan te wijzen. in zijn eerste boeken sloot havank zich nog angstvallig aan bij de toen heersende ‘orthodoxe’ traditie, gevestigd door edgar wallace en door een pionier als ivans, maar in zijn latere romans kreeg de humor van zijn persoonlijke taalgebruik hoe langer hoe meer de overhand. na havank’s dood wordt de serie voortgezet door de journalist-schrijver pieter terpstra, die door pers en publiek vrijwel onverdeeld is geprezen om zijn inlevingsvermogen in het hoogst merkwaardige zieleleven van de schaduw. ‘merkwaardig’, mompelde de schaduw. in plaats van rechtstreeks op zijn studeerkamer toe te lopen, beschreef hij een wijde boog door de tuin van zijn carliaanse villa en bleef voor de open ramen staan, waar hij een wildvreemd, maar knap meisje… maar ach, waarom het verhaal hier te vervolgen? sla het boek open en lees!