leve de chaos is een openhartig essay van leon heuts over het trauma van zijn moeder en de gevolgen daarvan voor zijn eigen leven, tot op de dag van vandaag. zijn moeder maakte aan het einde van de tweede wereldoorlog, als jong duits meisje in een schuilkelder, het bombardement op maagdenburg mee. totale chaos. zij heeft nooit een echte moeder voor hem kunnen zijn. hij verliet haar op zijn negende en koos voor zijn vader. toen hij haar tien jaar later voor het eerst weer ontmoette, was hij een punker met zwartgeverfd getoupeerd haar. zij dronk trillend een kopje thee. hij wilde ‘moeder’ zeggen, misschien zelfs ‘mama’, maar zijn stem stokte. leon ging studeren en werd hoofdredacteur van filosofie magazine, waar in die tijd een anarchistische sfeer hing die paste bij zijn persoonlijk leven. hij besefte dat het trauma van zijn moeder deels ook zijn eigen trauma was: zijn leven stond in het teken van chaos, melancholie, uitstelgedrag en veel te veel rode wijn. maar hij ontdekte ook dat juist de chaos nieuwe kansen biedt in een tijd van collectieve traumatische ervaringen, zoals oorlog, pandemie en klimaatcrisis. overal ter wereld staan mensen op die hun eigen lijf en leden inzetten om iets goeds te betekenen voor de wereld – denk aan greta thunberg, black lives matter, de activisten op de a12. ecco homo – zie de kwetsbare mens, moedig vechtend en liefhebbend, zelfs op de rand van de vulkaan.