sinds het proces van neurenberg tegen de leiders van het naziregime heeft het internationaal recht een ingrijpende ontwikkeling doorgemaakt. voor het eerst werden politieke en militaire machthebbers persoonlijk verantwoordelijk gehouden voor oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. sindsdien werden leiders als augusto pinochet en slobodan milosević vervolgd. nu richt het internationaal strafrecht zich op zittende leiders als vladimir poetin en benjamin netanyahu, in een onzekere wereld waarin internationale tribunalen geconfronteerd worden met verwijten van selectiviteit en politisering. wat zijn de grenzen van internationale strafvervolging? hoe komt het recht tot de keuze om bepaalde leiders wel en andere niet te vervolgen? en welke toekomst heeft internationale rechtspraak in een tijd waarin het internationaal strafhof steeds nadrukkelijker onder (geo)politieke druk komt te staan?