een leven trekt voorbij in de nieuwe gedichten van toon tellegen. herinneringen aan vroeger wisselen elkaar af met overpeinzingen over het voorbijgaan van de tijd. langzaam glijden we langs een helling en raakt onze tijd op. maar we hopen vurig op een uitweg, zoals in het gedicht ‘smeekbede’: een man op zijn knieen, biddend tot iemand die hij niet kent: ‘geef mij heden mijn dagelijks brood en een nooduitgang’ dat brood krijgt hij, meer dan hij op kan – hij wordt eronder bedolven, door de geur ervan bedwelmd en terwijl hij in het brood stikt, dat in steeds grotere hoeveelheden naar beneden komt, hoort hij een stem die in zijn oor fluistert: ‘die nooduitgang, waarvoor wil je die?’