‘landschapspijn’ van jantien de boer gaat over het huidige boerenland, waar kleuren vervagen en geluiden wegsterven in het moderne land van zuivel, vlees en turbogras. burgers maken zich grote zorgen over de teloorgang van bloemen, planten, vogels en insecten. veehouders en akkerbouwers vechten voor hun bestaan. een megastalboer zegt met ingehouden woede dat er maar weer eens een hongerwinter moet komen. ‘dan leren mensen ons tenminste opnieuw waarderen.’ deze groeiende kloof tussen landbouwers en burgers bemoeilijkt een gesprek over de toekomst van ons platteland. door de perspectieven van beide kampen te laten zien hoopt de boer bruggen te bouwen. we kunnen immers niet langer machteloos toezien hoe onze lentes jaar na jaar stiller en stiller worden.