de welgestelde leo en thea zijn toegekomen aan hun rustige oude dag. in hun villa in nuenen, een voormalige textielfabriek verbouwd tot stijlvolle designwoning, verzamelen ze kunst en entertainen ze gasten. babyboomers zijn ze. liberalen met een links hart en een afkeer voor populisme en gele hesjes. hun schaapjes op het droge, de kinderen het huis uit. leo drinkt sinds zijn pensioen graag om vier uur ’s middags een bescheiden bodempje single malt. thea, die nooit echt heeft hoeven werken, is actief in verschillende culturele besturen. er is orde, er is regelmaat. ze leven in de onbewuste overtuiging dat de dingen zijn zoals ze zouden moeten zijn. dat hun iets ernstig kwalijk te nemen valt, nee, dat zou niet in hen opkomen. maar dan is er de indringer, een man die een rekening te vereffenen heeft. met kwaad bloed schreef henk van straten een maatschappelijk beladen maar vooral een huiveringwekkend gijzelingsdrama dat zich met gemak kan meten aan de beste titels in het thrillergenre. ‘een huiveringwekkend, fictief verhaal. […] het is een actueel onderwerp in een tijd waarin links en rechts lijnrecht tegenover elkaar staan.’ – brabants dagblad over wij zeggen hier niet halfbroer: ‘dit is een echt, fijn, ontroerend mensenboek, pijnlijk oprecht en bovendien geestig.’ – sylvia witteman in de volkskrant over berichten uit het tussenhuisje: ‘meesterhanden aan het werk’ **** – nrc handelsblad ‘een formidabel boek!’ – matthijs van nieuwkerk