het koloniale verleden en het slavernijverleden van nederland staan de laatste tijd volop in de belangstelling, in steeds negatievere termen. na tientallen jaren borstklopperij is de slinger doorgeslagen naar boetedoening. dankzij ’s lands bekendste leidse historici, koning willem-alexander en voormalig premier mark rutte, staat nederland nu zelfs bovenaan de europese ‘ranglijst’ van spijt en excuses. is dat wenselijk of moet de politiek stoppen met wat volgens velen getuigt van een weg-met-ons mentaliteit? bossenbroek neigt naar dat laatste. de officiele excuses hebben namelijk geen breed draagvlak onder de bevolking. de grootste politieke partij, de pvv, wil alle excuses intrekken en het land ‘terugveroveren’. volgens een internationale peiling voelen nederlanders van alle ondervraagde nationaliteiten verreweg de meeste trots en de minste schaamte over hun koloniale verleden. zodoende lijkt de omgang met de vaderlandse geschiedenis de kloof tussen politiek en burger in de nederlandse samenleving te hebben vergroot. en dat is ernstig. hoe is te voorkomen dat die afstand onoverbrugbaar wordt? kan er recht worden gedaan aan het verleden zonder het heden te belasten met een verdere polarisering die de democratie bedreigt?